چهل حديث درباره امام حسين (ع)
61 بازدید
موضوع: اخلاق و عرفان

چهل حدیث درباره امام حسین(ع)

1. رسول‌خدا(ص) فرموده است: إِنَّ الْحُسَيْنَ‏ بْنَ عَلِيٍّ فِي السَّمَاءِ أَكْبَرُ مِنْهُ فِي الْأَرْض. مقام‏ حسين بن علىّ(ع) در آسمان بالاتر از مقام ‏او در زمين است‏. بحارالأنوار، ج‏36 ، ص205، ح8.

2. رسول‌خدا(ص) فرموده است: إِنَّ الْحُسَيْنَ‏ بْنَ عَلِيٍّ... مِصْبَاحُ‏ هُدًى‏ وَ سَفِينَةُ نَجَاةٍ به درستی‌که حسين بن علىّ(ع) چراغ هدايت و كشتى نجات است. بحارالأنوار، ج‏36 ، ص205، ح8.

3. رسول‌خدا(ص) فرموده است: إِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ رَكَّبَ فِي صُلْبِهِ نُطْفَةً طَيِّبَةً مُبَارَكَةً زَكِيَّة. خداوند در صلب امام حسین(‌ع) نطفه اى پاك و مبارك قرار داده است. بحارالأنوار، ج‏36 ، ص205، ح8.

4. امام حسین(ع) فرموده است: أَنَّ حَوَائِجَ النَّاسِ إِلَيْكُمْ مِنْ‏ نِعَمِ‏ اللَّهِ‏ عَلَيْكُمْ‏ فَلَاتَمَلُّوا النِّعَمَ فَتَحُوزُوا نِقَما. نيازهاى مردم به شما از نعمت‏هاى خداوند بر شماست پس از نعمت‌ها ملول نگردید تا به گرفتاری دچار نشوید. بحارالأنوار، ج‏71، ص318، ح80.

5. امام حسین(ع) فرموده است: إِنَّ أَجْوَدَ النَّاسِ مَنْ‏ أَعْطَى‏ مَنْ‏ لَايَرْجُوه.‏ بخشنده‏ ترين مردم كسى است كه به فردی كه از او اميدى نمى ‏برد می‌بخشد بحارالأنوار، ج‏71، ص400.

6. امام حسین(ع) فرموده است: إِنَّ أَعْفَى النَّاسِ مَنْ عَفَا عِنْدَ قُدْرَتِه. با گذشت‏ترين مردم كسى است كه هنگام قدرت در مى ‏گذرد. بحارالأنوار، ج‏71، ص400.

7. امام حسین(ع) فرموده است: إِنَّ أَوْصَلَ النَّاسِ مَنْ وَصَلَ مَنْ قَطَعَه. بهترين مردم كسى است كه با کسی كه با اوقهر است آشتی کند .بحارالأنوار، ج‏71، ص400.

8. درخواست امام حسین(ع) از خداوند کریم این است که: اللَّهُمَّ لَاتَسْتَدْرِجْنِي‏ بِالْإِحْسَانِ‏ وَ لَاتُؤَدِّبْنِي بِالْبَلَاء. خداوندا مرا به وسيله احسان دچار فريفتگى مگردان و با گرفتاری ادبم مكن . بحارالأنوار، ج‏75، ص127، ح9.

9. امام حسین(ع) فرموده است: مَنْ قَبِلَ عَطَاءَكَ فَقَدْ أَعَانَكَ عَلَى الْكَرَم. هر كس احسان و بخشش تو را بپذيرد در سخاوت به تو كمك کرده است. بحارالأنوار، ج‏75، ص127، ح9.

10. امام حسین(ع) فرموده است: مَالُكَ إِنْ لَمْ يَكُنْ لَكَ كُنْتَ لَهُ فَلَاتَبْقَ عَلَيْهِ فَإِنَّهُ لَايَبْقَى عَلَيْكَ وَ كُلْهُ قَبْلَ أَنْ يَأْكُلَكَ. دارایی‌ات اگر به نفعت نباشد خودت را فداى آن كرده‏اى لذا آن را مصرف کن و براى بعد از خودت ذخيره نکن مال براى تو و تو نیز برای مالت باقى نخواهید ماند از آن استفاده کن قبل از آن‌كه او تو را بخورد. بحارالأنوار، ج‏75، ص127، ح9.

11. امام حسین(ع) فرموده است: لَاتَتَكَلَّمَنَّ فِيمَا لَايَعْنِيكَ فَإِنِّي أَخَافُ عَلَيْكَ الْوِزْر. در باره چيزى كه به‌تو مربوط نيست سخن نگو زيرا مي‌ترسم به‌گناه دچار شوى. بحارالأنوار، ج‏75، ص127، ح10.

12. امام حسین(ع) فرموده است: لَا تَتَكَلَّمَنَّ فِيمَا يَعْنِيكَ حَتَّى تَرَى لِلْكَلَامِ مَوْضِعاً فَرُبَّ مُتَكَلِّمٍ قَدْ تَكَلَّمَ بِالْحَقِّ فَعِيب. در باره چيزى كه به تو مربوط است هم صحبت مكن مگر بدانى آنجا جاى صحبت كردن است چه بسا گويندگانی كه به حق سخن گفتند ولى سرزنش شدند. بحارالأنوار، ج‏75، ص127، ح10.

13. امام حسین(ع) فرموده است: لَا تُمَارِيَنَّ حَلِيماً وَ لَا سَفِيهاً فَإِنَّ الْحَلِيمَ يَقْلِيكَ وَ السَّفِيهَ يُؤْذِيك. با دو كس بحث مكن 1. حليم 2. سفيه زیرا انسان بردبار تو را عصبانى مي‌كند و نادان اذيتت مي‌كند. بحارالأنوار، ج‏75، ص127، ح10.

14. امام حسین(ع) فرموده است: لَاتَقُولَنَّ فِي أَخِيكَ الْمُؤْمِنِ إِذَا تَوَارَى عَنْكَ إِلَّا مَا تُحِبُّ أَنْ يَقُولَ فِيكَ إِذَا تَوَارَيْتَ عَنْه. در بارة برادر مؤمنت چيزى بگو كه دوست دارى او در بارة تو بگويد. بحارالأنوار، ج‏75، ص127، ح10.

15. امام حسین(ع) فرموده است: اعْمَلْ عَمَلَ رَجُلٍ يَعْلَمُ أَنَّهُ مَأْخُوذٌ بِالْإِجْرَامِ مَجْزِيٌّ بِالْإِحْسَان. در کارهایت چنان رفتار کن که گویا در حال بازخواست کردار زشت و نیکت هستی. بحارالأنوار، ج‏75، ص127، ح10.

16. امام حسین(ع) فرموده است: دِرَاسَةُ الْعِلْمِ لِقَاحُ الْمَعْرِفَة. درس دادن معرفت را زیاد می‌کند. بحارالأنوار، ج‏75، ص128.

17. امام حسین(ع) فرموده است: طُولُ التَّجَارِبِ زِيَادَةٌ فِي الْعَقْل. تجربه زیاد عقل را افزايش مي‌دهد. بحارالأنوار، ج‏75، ص128.

18. امام حسین(ع) فرموده است: الشَّرَفُ التَّقْوَى. شرافت در تقواست. بحارالأنوار، ج‏75، ص128.

19. امام حسین(ع) فرموده است: الْقُنُوعُ رَاحَةُ الْأَبْدَانِ قناعت موجب آسايش است. بحارالأنوار، ج‏75، ص128.

20. امام حسین(ع) فرموده است: مَنْ أَحَبَّكَ نَهَاكَ وَ مَنْ أَبْغَضَكَ أَغْرَاكَ. هر كس تو را دوست بدارد از كار ناپسند بازت مي‌دارد و هر كس دشمنت باشد فريبت مي‌دهد. بحارالأنوار، ج‏75، ص128.

21. امام حسین(ع) خطاب به برادرش ابوالفضل‌العباس(ع) فرمود: أَنِّي‏ أُحِبُ‏ الصَّلَاةَ لَهُ وَ تِلَاوَةَ كِتَابِه. خدا مى‏داند که من نماز و تلاوت قرآن را دوست دارم. اللهوف، ص89.

22. امام حسین(ع) فرموده است: إِنَّ اللَّهَ جَلَّ ذِكْرُهُ مَا خَلَقَ الْعِبَادَ إِلَّا لِيَعْرِفُوهُ فَإِذَا عَرَفُوهُ عَبَدُوهُ فَإِذَا عَبَدُوهُ اسْتَغْنَوْا بِعِبَادَتِهِ‏ عَنْ عِبَادَةِ مَنْ سِوَاه.‏ خداوند، بندگانش را نيافريد مگر براى آن كه او را بشناسند هنگامى كه او را شناختند عبادتش مى‏كنند و زمانى كه او را عبادت كردند از پرستش غير او بى ‏نياز مى ‏گردند. بحارالأنوار، ج‏5، ص312، ج1.

23. امام حسین(ع) خطاب به دشمنان فرمود: إِنْ لَمْ يَكُنْ لَكُمْ دِينٌ وَ كُنْتُمْ لَا تَخَافُونَ الْمَعَادَ فَكُونُوا أَحْرَاراً فِي‏ دُنْيَاكُم‏. اگر دين نداريد و از قيامت نمى‌هراسيد دست‌كم در دنياى خود آزادمرد باشيد. بحارالأنوار ، ج‏45، ص51،

24. امام حسین(ع) در نامه‌ای به برادرش محمد حنفیه نوشته است: فَكَأَنَّ الدُّنْيَا لَمْ‏ تَكُنْ‏ وَ كَأنَّ الْآخِرَةَ لَمْ تَزَل.‏ گويا دنيایی نبوده ولی آخرت همیشگی است. بحارالأنوار ، ج‏ 45ص87، ح23.

25. امام حسین(ع) فرموده است: أَنَا قَتِيلُ الْعَبْرَةِ لَا يَذْكُرُنِي مُؤْمِنٌ إِلَّا اسْتَعْبَر. من كشته اشکم هيچ مؤمنى مرا ياد نمى‏كند مگر آنكه اشک می‌ریزد. بحارالأنوار، ج‏44، ص284، ح19.

26. رسول‌خدا(ص) فرموده است: إِنَّ لِقَتْلِ‏ الْحُسَيْنِ حَرَارَةً فِي‏ قُلُوبِ‏ الْمُؤْمِنِينَ لَا تَبْرُدُ أَبَدا. در اثر شهادت امام حسین(ع) آتشی در دل مؤمنین افروخته خواهد شد که هرگز به سردی نگراید. مستدرك‌الوسائل ،ج‏10، ص318، ح12085.

27. امام رضا(ع) فرموده است: إِنْ كُنْتَ بَاكِياً لِشَيْ‏ءٍ فَابْكِ لِلْحُسَيْنِ بْنِ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ فَإِنَّهُ ذُبِحَ كَمَا يُذْبَحُ الْكَبْش‏. اگر خواستى گريه كنى بر حسين بن علىّ گريه كن زيرا او را کشتند همانگونه که گوسفند را ذبح کنند. بحارالأنوارج44‏، ص286، ح23.

28. امام رضا(ع) فرموده است: لَمَّا قُتِلَ جَدِّيَ الْحُسَيْنُ أَمْطَرَتِ السَّمَاءُ دَماً وَ تُرَاباً أَحْمَر. وقتى جدّم حسين(ع) را کشتند از آسمان خون و خاك قرمز باريد. بحارالأنوارج44‏، ص286، ح23.

29. امام رضا(ع) فرموده است: إِنْ بَكَيْتَ عَلَى الْحُسَيْنِ حَتَّى تَصِيرَ دُمُوعُكَ عَلَى خَدَّيْكَ غَفَرَاللَّهُ لَكَ كُلَّ ذَنْبٍ أَذْنَبْتَهُ صَغِيراً كَانَ أَوْ كَبِيراً قَلِيلًا كَانَ أَوْ كَثِيرا. اگر به گونه‏اى برای امام حسين(ع) گريه كنى كه اشك هايت بر گونه‏ هايت جارى شود خداوند همه گناهانت چه كوچك، چه بزرگ و چه كم و چه زياد را خواهد بخشيد. بحارالأنوارج44‏، ص286، ح23.

30. امام رضا(ع) فرموده است: إِنْ سَرَّكَ أَنْ تَلْقَى‌اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ وَ لَا ذَنْبَ عَلَيْكَ فَزُرِ الْحُسَيْنَ. اگر دوست دارى بدون گناه به ملاقات خدا بروى در دنیا به زيارت‏ امام حسين(ع) برو. بحارالأنوار، ج44‏، ص286، ح23.

31. امام رضا(ع) فرموده است: إِنْ سَرَّكَ أَنْ تَسْكُنَ الْغُرَفَ الْمَبْنِيَّةَ فِي الْجَنَّةِ مَعَ النَّبِيِّ فَالْعَنْ قَتَلَةَ الْحُسَيْن‏. اگر دوست دارى در بهشت با پيامبر اكرم(ص) همراه باشى قاتلان امام حسين را لعنت كن.‏ بحارالأنوارج44‏، ص286، ح23.

32. امام رضا(ع) فرموده است: إِنْ سَرَّكَ أَنْ تَكُونَ لَكَ مِنَ الثَّوَابِ مِثْلَ مَا لِمَنِ اسْتُشْهِدَ مَعَ الْحُسَيْنِ فَقُلْ مَتَى مَا ذَكَرْتَهُ‏ يا لَيْتَنِي كُنْتُ مَعَهُمْ فَأَفُوزَ فَوْزاً عَظِيما. اگر خواهى ثواب شهيدان با امام حسين(ع) را دريابى هر وقت ياد آن حضرت افتادى بگو كاش با آنها بودم و به فوز عظيم مى‏رسيدم.‏ بحارالأنوارج44‏، ص286، ح23.

33. امام رضا(ع) فرموده است: إِنْ سَرَّكَ أَنْ تَكُونَ مَعَنَا فِي الدَّرَجَاتِ الْعُلَى مِنَ الْجِنَانِ فَاحْزَنْ لِحُزْنِنَا وَ افْرَحْ لِفَرَحِنَا وَ عَلَيْكَ بِوَلَايَتِنَا. اگر دوست داری با ما در درجات بلند بهشت باشى در حزن ما محزون و در شادى ما شاد باش و ملازم ولايت ما باش.‏ بحارالأنوارج44‏، ص286، ح23.

34. امام حسن مجتبی(ع) خطاب به برادرش امام حسین(ع) فرمود: لَايَوْمَ‏ كَيَوْمِكَ‏ يَا أَبَاعَبْدِاللَّه‏ يَزْدَلِفُ إِلَيْكَ ثَلَاثُونَ أَلْفَ رَجُلٍ يَدَّعُونَ أَنَّهُمْ مِنْ أُمَّةِ جَدِّنَا مُحَمَّدٍ وَ يَنْتَحِلُونَ دِينَ الْإِسْلَامِ فَيَجْتَمِعُونَ عَلَى قَتْلِكَ وَ سَفْكِ دَمِكَ وَ انْتِهَاكِ حُرْمَتِكَ وَ سَبْيِ ذَرَارِيِّكَ وَ نِسَائِكَ وَ انْتِهَابِ ثِقْلِكَ فَعِنْدَهَا تَحِلُّ بِبَنِي أُمَيَّةَ اللَّعْنَةُ وَ تُمْطِرُ السَّمَاءُ رَمَاداً وَ دَماً وَ يَبْكِي عَلَيْكَ كُلُّ شَيْ‏ءٍ حَتَّى الْوُحُوشُ فِي الْفَلَوَاتِ وَ الْحِيتَانُ فِي الْبِحَار. اى اباعبداللَّه روزى چون روز تو نباشد سى هزار مردى كه مدعيند از امت جد ما هستند براى كشتن تو و ريختن خونت و هتك حرمتت و اسير كردن زنان و غارت اموالت همدست شوند اينجاست كه به بنى‌اميه لعنت فرود آيد. بحارالأنوار، ج‏45، ص218، ح44.

35. حضرت على(ع) شب ۲۱ ماه رمضان سال آخر عمر، فرزندش عباس(ع) را به آغوش گرفت و فرمود: وَلَدى اِذا کانَ یَومَ عَاشُوراء وَ دَخَلتَ المَشْرَعَةِ اِیّاکَ اَنْ تَشْرِبَ الماءِ وَ اَخُوکَ الحُسَینِ عَطشاناً. پسرم روز عاشورا هنگامى‌که بر شریعه فرات وارد شدى مبادا آب بیاشامى در حالی‌که برادرت حسین(ع) تشنه است.

36. حضرت موسی بن عمران(ع) در یکی از مناجات‌ها از خداوند عزوجل پرسید: يَا رَبِّ لِمَ فَضَّلْتَ أُمَّةَ مُحَمَّدٍ عَلَى‌ سَائِرِ الْأُمَمِ؟ بارالها چرا امت محمد(ص) را بر دیگر امت‌ها برتری داده‌ای؟ فَقَالَ‌اللَّهُ‌ تَعَالَى فَضَّلْتُهُمْ لِعَشْرِ خِصَالٍ. قَالَ مُوسَى: وَ مَا تِلْكَ الْخِصَالُ‌الَّتِي يَعْمَلُونَهَا حَتَّى آمُرَ بَنِي إِسْرَائِيلَ يَعْمَلُونَهَا. قَالَ‌اللَّهُ تَعَالَى: الصَّلَاةُ وَ الزَّكَاةُ وَ الصَّوْمُ وَ الْحَجُّ وَ الْجِهَادُ وَ الْجُمُعَةُ وَ الْجَمَاعَةُ وَ الْقُرْآنُ وَ الْعِلْمُ وَ الْعَاشُورَاءُ قَالَ مُوسَى يَا رَبِّ وَ مَا الْعَاشُورَاءُ؟ قَالَ الْبُكَاءُ وَ التَّبَاكِي عَلَى سِبْطِ مُحَمَّدٍ وَ الْمَرْثِيَةُ وَ الْعَزَاءُ عَلَى مُصِيبَةِ وُلْدِ الْمُصْطَفَى يَا مُوسَى مَا مِنْ عَبْدٍ مِنْ عَبِيدِي فِي ذَلِكَ الزَّمَانِ بَكَى أَوْ تَبَاكَى وَ تَعَزَّى عَلَى وُلْدِ الْمُصْطَفَى إِلَّا وَ كَانَتْ لَهُ الْجَنَّةُ ثَابِتاً فِيهَا وَ مَا مِنْ عَبْدٍ أَنْفَقَ مِنْ مَالِهِ فِي مَحَبَّةِ ابْنِ بِنْتِ نَبِيِّهِ طَعَاماً وَ غَيْرَ ذَلِكَ دِرْهَماً إِلَّا وَ بَارَكْتُ لَهُ فِي الدَّارِ الدُّنْيَا الدِّرْهَمَ بِسَبْعِينَ دِرْهَماً وَ كَانَ مُعَافاً فِي الْجَنَّةِ وَ غَفَرْتُ لَهُ ذُنُوبَهُ وَ عِزَّتِي وَ جَلَالِي مَا مِنْ رَجُلٍ أَوِ امْرَأَةٍ سَالَ دَمْعُ عَيْنَيْهِ فِي يَوْمِ عَاشُورَاءَ وَ غَيْرِهِ قَطْرَةً وَاحِدَةً إِلَّا وَ كُتِبَ لَهُ أَجْرُ مِائَةِ شَهِيد. خطاب رسید: به ده جهت 1. نماز، 2. زکات، 3. روزه، 4. حج، 5. جهاد، 6. جمعه، 7. جماعت، 8. قرآن، 9. علم، 10. عاشورا. موسی(ع) عرض کرد: بارالها عاشورا چیست؟ خطاب رسید: گریه و تباکی و برپایی عزا بر مصیبت‌های فرزند محمدمصطفی(ص) تا آنجا که فرمود: به عزت و جلالم سوگند هر بنده‌ای که روز عاشورا برحسین بن علی(ع) بگرید و قطره‌ای اشک از چشمش جاری شود ثواب صد شهید برایش نوشته می‌شود. مستدرك‌الوسائل، ج‏10، ص319، ح12085.

37. مردى خدمت امام حسين(ع) رسيد و گفت: من گناهكارم و نمي‌توانم دست از گناه بکشم مرا اندرزى بده. حضرت فرمود: اِفْعَلْ خَمْسَةَ أَشْيَاء وَ أَذْنِبْ مَا شِئْتَ فَأَوَّلُ ذَلِكَ لَاتَأْكُلْ رِزْقَ‌اللَّهِ وَ أَذْنِبْ مَا شِئْتَ وَ الثَّانِي اُخْرُجْ مِنْ وَلَايَةِاللَّهِ وَ أَذْنِبْ مَا شِئْتَ وَ الثَّالِثُ اُطْلُبْ مَوْضِعاً لَايَرَاكَ‌اللَّهُ وَأَذْنِبْ مَا شِئْتَ وَ الرَّابِعُ إِذَا جَاءَ مَلَكُ‌الْمَوْتِ لِيَقْبِضَ رُوحَكَ فَادْفَعْهُ عَنْ نَفْسِكَ وَ أَذْنِبْ مَا شِئْتَ وَ الْخَامِسُ إِذَا أَدْخَلَكَ مَالِكٌ فِي النَّارِفَلَاتَدْخُلْ فِي‌النَّارِ وَأَذْنِبْ مَا شِئْتَ.پنج كار انجام نده و هر گناهى دوست داری بكن.1. از روزى خدا نخور. 2. از ولايت خدا خارج شو. 3. جايى پيدا كن كه خدا تو را نبيند.4. وقتى ملك‌الموت براى قبض روحت آمد نگذار جانت را بگیرد. 5.وقتى مالك دوزخ تو را داخل جهنم انداخت داخل نشو سپس هرگناهى مایلی انجام بده. بحارالأنوار، ج‏75، ص126، ح7.

38. امام صادق(ع) فرموده است: وَفَدَ إِلَى الْحُسَيْنِ صَلَوَاتُ‌اللَّهِ عَلَيْهِ وَفْدٌ فَقَالُوا: يَاابْنَ رَسُولِ‌اللَّهِ إِنَّ أَصْحَابَنَا وَفَدُواإِلَى‏ مُعَاوِيَةَ وَ وَفَدْنَا نَحْنُ إِلَيْكَ. فَقَالَ(ع) إِذَنْ أُجِيزُكُمْ بِأَكْثَرَ مِمَّا يُجِيزُهُمْ. فَقَالُوا: جُعِلْنَا فِدَاكَ إِنَّمَا جِئْنَا لِدِينِنَا. قَالَ(ع) فَطَأْطَأرَأْسَهُ وَ نَكَتَ‏ فِي الْأَرْضِ وَ أَطْرَقَ طَوِيلًا ثُمَّ رَفَعَ رَأْسَهُ فَقَالَ(ع) قَصِيرَةٌ مِنْ طَوِيلَةٍ: مَنْ أَحَبَّنَا لَمْ‌يُحِبَّنَا لِقَرَابَةٍ بَيْنَنَا وَ بَيْنَهُ وَ لَالِمَعْرُوفٍ أَسْدَيْنَاهُ إِلَيْهِ إِنَّمَاأَحَبَّنَالِلَّهِ وَرَسُولِهِ جَاءَ مَعَنَا يَوْمَ‌الْقِيَامَةِ كَهَاتَيْنِ(وَ قَرَنَ بَيْنَ سَبَّابَتَيْه)‏. بحارالأنوار،ج‏27،ص127، ح118.

39. امام حسین(ع) فرموده است: إِنَّ هَذِهِ الدُّنْيَا قَدْ تَغَيَّرَتْ وَ تَنَكَّرَتْ وَ أَدْبَرَ مَعْرُوفُهَا فَلَمْ يَبْقَ مِنْهَا إِلَّا صُبَابَةٌ كَصَابَّةِ الْإِنَاءِ وَ خَسِيسُ عَيْشٍ كَالْمَرْعَى الْوَبِيلِ أ لَاتَرَوْنَ أَنَّ الْحَقَّ لَايُعْمَلُ بِهِ وَ أَنَّ الْبَاطِلَ لَايُتَناهَا‏ عَنْهُ لِيَرْغَبَ الْمُؤْمِنُ فِي لِقَاءِاللَّهِ مُحِقّاً فَإِنِّي لَاأَرَى الْمَوْتَ إِلَّاالْحَيَاةَ وَ لَاالْحَيَاةَ مَعَ الظَّالِمِينَ‌ إِلَّا بَرَماً. إِنَّ النَّاسَ‌ عَبِيدُ الدُّنْيَا وَ الدِّينُ لَعْقٌ عَلَى أَلْسِنَتِهِمْ يَحُوطُونَهُ مَا دَرَّتْ مَعَايِشُهُمْ فَإِذَا مُحِّصُوا بِالْبَلَاءِ قَلَّ الدَّيَّانُونَ. وَ قَالَ(ع) لِرَجُلٍ اغْتَابَ عِنْدَهُ رَجُلًا يَا هَذَا كُفَّ عَنِ الْغِيبَةِ فَإِنَّهَا إِدَامُ كِلَابِ النَّارِ وَ قَالَ عِنْدَهُ رَجُلٌ إِنَّ الْمَعْرُوفَ إِذَا أُسْدِيَ إِلَى غَيْرِأَهْلِهِ ضَاعَ فَقَالَ الْحُسَيْنُ(ع) لَيْسَ كَذَلِكَ وَ لَكِنْ تَكُونُ الصَّنِيعَةُ مِثْلَ وَابِلِ الْمَطَرِتُصِيبُ الْبَرَّ وَالْفَاجِرَ. بحارالأنوار، ج75‏، ص117، ح2.

40. امام زمان(ع) فرموده است: أَلا يَا أَهْلَ الْعالَمْ إِنَّ جَدِّيَ‏ الْحُسَيْن‏ قَتَلُوهُ عَطْشاناً أَلا يا أَهْلَ الْعالَمْ إِنَّ جَدِّيَ‏ الْحُسَيْن‏ طَرَحُوهُ عُرِياناً أَلا يا أَهْلَ الْعالَمْ إِنَّ جَدِّيَ‏ الْحُسَيْن‏ سَحَقُوهُ عُدْوانا. على يزدى حايرى، إلزام‌الناصب، ج‏2، ص233، فصل9.